Geschiedenis & Regels
Slavernij
Het houden van slaven naast het hebben van bediendes is een gemeengoed op onze wereld. Slavernij wordt alom geaccepteerd en men ziet het in bijna alle lagen van de bevolking voorkomen. Iedereen die geld genoeg heeft voor een slaaf kan er één of meer aanschaffen.
Er zijn uiteraard veel verschillende soorten slaven; bijvoorbeeld voor zwaar lichamelijk wer, beveiliging maar ook voor persoonlijke verzorging. Er bestaan zelfs slaven die alleen geschikt zijn om mee te pronken, om te laten zien hoeveel geld zijn of haar eigenaar heeft.
Sterkere magiers is het gelukt om samen met ritualisten Beastkin te maken die als slaaf kunnen dienen. Maar ook wildlings worden gevangen genomen en als slaaf doorverkocht. Daarbij zijn er nog andere manieren waarop men tot slaaf kan worden. De meest voorkomende worden hieronder genoemd:
Schulden: Als een persoon schulden heeft kan hij of zij (of een kind of een dierbare) voor een korte of lange termijn in slavernij treden. Vaak wordt dit gedaan voor de schuldeiser. Er wordt dan een contract opgesteld waarbij de slaaf moet werken tot hij of zij de schulden heeft afbetaald. Deze slaven kunnen niet doorverkocht worden, tenzij de schulden ook door de nieuwe eigenaar overgenomen worden. Mocht de slaaf overlijden tijdens het afbetalen van zijn of haar schuld dan neemt de volgende generatie deze schuld op zich. Zo kan het gebeuren dat er vijf generaties bezig zijn met het afbetalen van een schuld voordat deze afgelost is.
Rechtspraak: Als men voor het gerecht is gekomen voor een misdaad, dan kan de magistraat bepalen dat de straf zal zijn dat men voor een (on)bepaalde tijd als slaaf verder door het leven zal moeten gaan. De slaaf zal dan of aan de benadeelde of diens nabestaanden worden gegeven.
Oorlogsbuit: Een gebied kan in tijden van oorlog worden onderworpen door een partij, waarbij de legerleiding dan besluit dat (een deel van) de bevolking als slaaf zal dienen voor de troepen die het best hebben gepresteerd. Het krijgen van een slaaf als oorlogsbuit is dan ook meestal voorbehouden aan officieren en staf. De 'gewone' soldaat zal bijna nooit een slaaf toegewezen krijgen, behalve als deze zich buitengewoon dienstbaar heeft gemaakt voor het verloop van de strijd. Dit komt echter niet heel vaak voor, aangezien een vijand vaak een slechte slaaf maakt.
Erfslaaf: Als de moeder een slavin is, dan zal het kind automatisch als slaaf geboren worden en vrijwel nooit de status van vrij mens kunnen bereiken.
Voor sommigen is het vrijkomen van slavernij een simpel gegeven; namelijk het afbetalen van de schuld. Echter, slimme slavenhouders kunnen vaak wel manieren bedenken waardoor de slaven schulden bij hen blijven opbouwen.
Niet-Beastkin slaven zijn ook duidelijk herkenbaar aan een tattoeage in het gezicht. Deze tattoeage is per eigenaar verschillend en sommige slaven hebben hele uitgebreide. Dit is vaak een teken dat deze slaaf als 'onhandelbaar' wordt beschouwd en vaak is doorverkocht. Als een slaaf uiteindelijk zijn of haar vrijheid krijgt wordt er in rood een extra tattoeage gezet zodat een ieder kan zien dat de vrijheid is gegeven of verdiend.
Voor Beastkin gelden andere regels. Beastkin worden gecreëerd of gefokt en gehouden als slaven, en zijn daarom in principe hun leven lang slaaf. Het kan echter gebeuren dat een Beastkin zijn of haar vrijheid krijgt of koopt. Het gebeurt zo nu en dan dat een Beastkin een bepaalde daad doet voor zijn of haar meester waarvoor hij wordt beloond met zijn vrijheid. Een voorbeeld: Een Lupine sprong voor zijn meester en ving een pijl op die voor zijn meester was bedoeld. Iets dergelijks kan ervoor zorgen dat de Beastkin zijn vrijheid krijgt.
Ook zijn er slavenhouders die Beastkin toestaan zich vrij te kopen op dezelfde manier als andere wezens dit kunnen. Wordt een Beastkin vrij dan wordt een bepaalde ketting gegeven die de Beastkin moet dragen, zodat iedereen direct kan zien dat deze Beastkin een vrije persoon is. Ook krijgen zij een speciaal contract wat bewijst dat de Beastkin vrij is.